Daar zit je dan..

Gepubliceerd op 4 april 2020 om 15:30

Maan : “ Ze huilt, maar ze lacht” toen dit nummer uitkwam kwam ik thuis te zitten. Iedere keer als ik dit nummer hoorde, huilde ik. 

Ik dacht dat dit mij nooit zou overkomen, sinds 21 november 2019 zit ik thuis met burnout verschijnselen.. 

Mijn lichaam heeft duidelijk aangegeven dat het genoeg was en dat ik een keer naar mezelf moest gaan luisteren. Nee .. dit is/was zeker geen pretje, maar wel nodig en ik ben blij dat mijn lichaam dit voor mij besloten heeft. 

Mijn rug zat vast vanaf mijn nek tot aan mijn bilspier met verschillende knopen, per dag had ik verschillende huilbuien, verschrikkelijke hoofdpijn, continue vermoeid en het vreemde was dat ik ook nog eens slecht sliep. Al met al ik herkende mezelf gewoon niet of wist ik überhaupt wel wie ik was en waar ik van hield ? Het antwoord daarop is : Nee dat wist ik niet. 

 

Ik zal mezelf/ leven kort samenvatten: 

Zoals jullie al weten heet ik Melanie, ben geboren in een dorpje genaamd Sint-Oedenrode en ben 22 jaar. Ik heb tot mijn 21ste thuis gewoond. Mijn ouders zijn sinds dat ik 16 jaar was uit elkaar gegaan en heb toen besloten om bij mijn vader te gaan wonen. Mijn moeder had psychische problemen. Ook heb ik een half zus, zij is 7 jaar ouder dan ik (allebei een andere vader). 

Op de basisschool en middelbare school ben ik gepest vanwege mijn uiterlijk. Toen ik 16 jaar was startte ik de opleiding verzorgende IG en is het pesten gestopt. Zo ben ik doorgaan leren voor verpleegkundige en studeerde af in Juli 2019.

Door verschillende omstandigheden werd samenwonen steeds aantrekkelijk en kregen wij 27 Mei 2019 de sleutel van ons eerste koophuis. Met ons bedoel ik mijn vriend (Thomas) en ik waar ik 6 jaar samen mee ben. 

 

Op de dag dat ik naar huis werd gestuurd door mijn lieve collega’s ging er van alles door mij heen. De gedachtes die door mij heen ging waren oordelend en kwetsend.

- Zo’n jonge meid en nu al ziek thuis?

- Je ziet er niks aan dat er iets aan de hand is

- Ze is net afgestudeerd kan ze de werkdruk nu al niet meer aan?

- Je moet je niet zo aanstellen

- Ga gewoon door man

Zo kan ik nog honderden dingen opnoemen. Terwijl de mensen die dichtbij mij stonden zeiden dat het juist goed was dat ik eindelijk voor mezelf koos. 

 

De dag dat ik naar de huisarts ging, ging Thomas mee , hier vertelde ik over mijn privésituatie en de dokter stuurde mij door naar de praktijkondersteuner. 

2 gesprekken gehad bij de praktijkondersteuner en zij verwees mij door naar een NEI therapeut. Ik hoor je denken, wat is NEI..? Dit staat voor Neuro Emotionele Integratie, met deze therapie kan ze blokkades opsporen in je lichaam. De therapeut gaf aan dat 1 sessie voldoende was en dat hierna de energie zou gaan stromen door mijn lichaam. Dat gebeurde helaas niet en het maakte mij nog onzekerder en kwetsbaarder. Deze therapie had ik op dat moment niet nodig en kwam het voor mij te spiritueel over. Wat mij wel heeft geholpen bij deze therapeut is inzichten te krijgen in de verhoudingen van het gezin door middel van familieopstellingen. Maar niet genoeg om de oude Mel te worden en kwam dus weer terecht bij mijn praktijkondersteuner en ik kreeg een verwijzing voor de psycholoog want mijn klachten werden zodanig erger. 

 

Bij het 2e gesprek van de psycholoog had ze een uitdraai gemaakt van 3 A4tjes wat er in mijn leven is gebeurd en wat de werkhypothese is. Dit was somatisch-symptoomstoornis. Dat ik deze stempel kreeg vond ik nog niet shockerend, maar wat er op papier stond wel. Ik dacht letterlijk: “Wat een k*t jeugd heb ik gehad”. 

 

Mijn specifieke hulpvraag is dan ook dat ik dingen beter wil loslaten en een jonge krachtige vrouw wil worden!

 

Tijdens de gesprekken met de psycholoog gaf het me inzichten “waarom ik dingen doe, zoals ik ze al jaren doe”. Het was een soort terugblik op mijn verleden waarin ik me nu bevind: 

  • Bang zijn om te falen 

  • Altijd aan het overcompenseren

  • Prestatiedrang

  • Perfectionisme 

  • Verantwoordelijkheidsgevoel 

  • Door blijven gaan, mezelf geen rust gunnen

  • Onzeker 

  • Mezelf op de 2e plek zetten 

  • Geen nee durven zeggen 

  • Weglopen van het probleem 

 

Ze raden me aan om het boek “uit liefde voor jezelf” van Gijs Jansen te kopen en te starten met de therapie ACT (Acceptance Commitment Therapie). 

Dit boek/therapie heeft mij tot nu toe al anders leren denken. 

  • Door wat ik zelf wil en wat mijn verstand wil als 2 verschillende dingen in te zien. 

  • Controle los te laten, omdat dit maar een begrip is

  • Patronen en regels te doorbreken die mijn verstand mij opgelegd 

  • Niet proberen te vermijden maar de confrontatie aan te gaan 

  • Mindfulness proberen in te zetten in stressvolle/ paniek gevoelige situaties 

Veel mensen hebben tegen mij gezegd “Geef jezelf de tijd en neem die rust” en eerst dacht ik: “Ja dat zal wel dat is niet nodig, ik ben zo weer aan het werk..” maar nee. Nu 4 maanden verder en ik ben nog steeds niet waar ik wil zijn. 

 

Op het moment ben ik passend aan het werk, langzaam aan het opbouwen en hard aan het knokken. Het is moeilijk, vermoeiend en confronterend , maar ik kan dit ! 

In deze 4 maanden ben ik wel gegroeid! 

IK heb geaccepteerd dat ik ruimte nodig heb en tijd. 

IK laat me tranen komen als ik moet huilen. 

IK ben goed zoals ik ben, ook al denkt mijn verstand daar anders over. 

 

Dankjewel voor het lezen. 

 

Liefs, 

Melanie 


Reactie plaatsen

Reacties

Yvette
2 jaar geleden

Mooi geschreven meis, knap van jou. Hier sinds eind 2018 een burn-out en het klopt wat jij zegt. Als het je overkomt en je zit er net in dan denk je: ik herken mijzelf niet, dit ben ik niet.
Het heeft tijd nodig in mijn geval veel tijd en soms ben je even moe van het vechten en dat mag ook. Dan is er even een offday en de volgende dag zal vast weer beter gaan.

Liefs van mij, Yvette
@yvys_choice

Chantal
2 jaar geleden

Wauw, wat een super mooi en persoonlijk verhaal! Wat knap dat je dit met iedereen deelt en laat zien wie je bent. Je bent al zo ver gekomen, zoals je zelf zegt: je kan dit. Liefs Chantal
@ct_interieur

Michaela
2 jaar geleden

Super dat je dit deelt 💪 en prachtig geschreven! Hier help je veel anderen mee. Dikke kus en ik kijk uit naar meer mooie blogposts. 🤗😘 Liefs Michaela
@livingbykela

Chantalle Boumans
2 jaar geleden

Hey lieve Melanie,

Ik vind t super knap van jou dat je dit allemaal opschrijft (van je afschrijven is ook een onderdeel van je herstel) en met ons deelt. Hoe meer mensen en bekenden dit van jou lezen hoe meer begrip ze hebben/krijgen voor jouw situatie. Ik herken veel punten ik wil ook alles te perfectionistisch doen en verg vaak teveel van mijzelf met t gevolg al n tiental jaren bar en bar slecht slapen. Ik probeer nu ook ( hoe moeilijk dit ook voor mij is) de boel de boel wat vaker te laten. Ook heb ik in wat de mooiste en gelukkigste periode van mijn leven moest zijn een postnatale depressie gehad. Na 1 jaar met anti depressieve had ik zelf besloten dat t weer goed was. Afgebouwd en hersteld. Ook voor jou gaat de zon weer schijnen maar geef t de tijd die nodig is. Dikke knuffel van je insta maatje @homevibes_chantalle

Andrea de Groot
2 jaar geleden

Goed dat je het opschrijft en deelt meid. We hebben allemaal donkere periodes in ons leven, beter ze onder ogen te zien! Het opschrijven kan ook therapeutisch werken. Blijf schrijven 😊 dikke knuf Andrea X

Michelle
2 jaar geleden

Mooi zeg dat je dit allemaal deelt. Bij mij is er nooit vastgesteld dat ik een burn-out heb gehad en ik ben dus áltijd maar doorgegaan. Wel was daarvoor gezegd door de huisarts dat ik manisch-depressief was. Ook daar ben ik maar mee door blijven lopen, totdat het eigenlijk niet meer ging. En toen nog ben ik 1!, slechts één dag thuis geweest (mezelf ziek gemeld). Ik heb nu nog steeds zoveel medelijden met mezelf als ik daar aan terug denk. Maar zonder thuiszitten, zonder medicatie, met af en toe gesprekken met een psycholoog eruit gekomen. Nu herken ik de klachten en neem ik soms een stap terug of zorg ik op tijd voor vakantie o.i.d. Sterkte meid! Het komt echt goed! Liefs

Evelijn
2 jaar geleden

Lieve Melanie,
Ik heb je leren kennen als een super lieve en krachtige meid. Je gaat hier alleen maar sterker uitkomen als dat je al bent! Knap je er zo open over bent. Denk aan jezelf. Je zit op de goede weg! 😘

Jolanda huisjevanjollies
2 jaar geleden

Een hele maar dan ook een hele grote buiging voor jou meid❤️. Keep strong
Ps. Jij staat al veel sterker in het leven dan jijzelf denkt. Jij komt er wel😘

Annie
2 jaar geleden

Lieve Melanie,

Wat een weg heb je al afgelegd, dapper dat je alles verteld en mooi dat jij je eigen weg hierin vindt. Niet gemakkelijk! Je kan al wel lezen hoeveel je weer gegroeid bent, je durft keuzes te maken, voor jezelf. Fijn dat je een lieve vriend hebt, die er voor je is en jou echt ziet!
Mensen hebben altijd een oordeel, degene die dicht bij jou staan, diegene die je steunen, die doen er toe.
Ik denk dat je vele jongeren en ouderen kan helpen met je verhaal te delen. Prachtig!
Ik vind je een top meid, dikke kus Annie
(We Kennen elkaar van insta, homebeauties)
❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

Sabine kleinjan
2 jaar geleden

Heftige tijden heb je meegemaakt meid! Kijk vooruit en geniet vooral van alles wat je blij maakt. Ik heb zelf ook een burn-out gehad en had veel aan mind fullness. Vooral die nare gedachten moest ik kwijt. Altijd maar negatief over mezelf denken. Er komt echt een tijd dat je dit naast je neer kan leggen. Geloof me! Niet alles zal ineens veranderen maar geef het tijd. Succes!

Mariska
2 jaar geleden

Bikkel💪🏻

Hilde
2 jaar geleden

Goed geschreven! Ik ben zelf 25 en ben ruim een jaar geleden ook thuis komen te zitten met een burn-out. Ik herken veel van je verhaal. Dapper dat je het zo durft te vertellen. You go girl! Liefs, Hilde

Monique
2 jaar geleden

Knap hoor hoe je er over schrijft!
En mooie insta! Keep it up!!!❤️

Inge
een jaar geleden

Wat heb je dit open geschreven , echt heel knap. En fijn om dit te kunnen lezen omdat het zo herkenbaar is. Ik ga ook eens kijken naar dat boek :)

Liefs Inge